Łukasz zdał test. Cieszę się.
Walentyni przezyłam ale wyszły paskudne. Niby wmawiałam sobie, że to komercyjne, że to dla małych dzieci, głupich zakochańców ale jednak wolałabym miec do kogo się przytulić w ten dzień. Łukasz był dość przyjemny, pisalismy w miare normalnie, wczorajszy pozytyw był taki, że poczułam się jak w wakacje ta atmosfera gadulcowa te same teksty te same piosenki. Wszystko takie same ale jednak inne, chłodniejsze, surowe oczywiste.
Dziś jakoś mnie olewa, w sumie to nie dziwie mu się. Zdał test chce oblać z kumplami więc jestem mega zadowolona.

W szkole niby normalnie tak standardowo, powol zaczyna wkradać się rutyna. Dobrze, dobrze, źle. Dobrze źle,dobrze. Źle , źle dobrze tak w kółko. Irytuje mnie moje własne zachowanie, nie potrafię się skupić na pisaniu rozprawki, która nigdy nie stanowiła dla mnie żadnej trudności. Wiersza tez nie mogę sie jakoś nauczyć, nie mogę sie skupić.
Właśnie powinnam kuć na matmę ale jakoś nie chcę, przewiduje swoją ocenę.

Czuję sie zupełnie jak w piosence grammatika.

Kłaniam się jak najnniżej szczególnie dla Eldoki, cudowny człowiek. W prawdzie nie poznałam go w życiu ale jego teksty poruszają mnie jak nikogo innego.

Kolejne ostatki, kolejne w domu. Mam ochotę zapasć się pod ziemie. Chcę zeby mnie ni było od tak sobie mnie nie było. Nie chcę czuć nic. Nie dlatego że jest mi spychicznie źle, nie dlatego że jestem supersamotna. Dlatego, że wszystko mnie męczy, irytuje i tylko osłabia. W rzeczywistości jestem szcześliwa i pędze przed siebie jak reszta świata ale świat się nie zatrzymuje a j atak. Zatrzymuję się na chwilę i myśle o tym co się stało, zastanawiam się co zrobiłam źle, dlaczego są piękniejsze ode mnie, mądrzejsze, zdrowsze dziewczyny, zastanawiam jak mogłoby być, w myślach pisze własny scenariusz życia ale to tylko głuche nadzieje, marzenia , które się nie spełnią.Nienawidze sie na łukaszza gniewać,nienawidze kiedy on jest radosny a ja zła bądź smutna. Nienawidze keidy opowiada mi o dziewczynach , koleżankach czy ślicznych korepetytorkach - studentkach. Nienawidze kiedy nie szanuje moich pragnień mojego  marzenia. Koachm tańczyć od kąd pamiętam ale zdolnosci nie mam, lubie opowiadać o róznych tańcach ale Łukasz mnie nigdy nie słucha, ignoruje lub zmienia temat. Dla niego najwłaściwszy temat to jachty, tak kocha je tak samo jak ja kocham taniec ale ja lubię słuchać o jego     'zbooczeniu zawodowym'. Słucham tez w tedy kiedy nie mam humoru , kiedy jest mi źle. Szkoda że on z taką uwagą nie słucha mnie. Z resztą nie wymagam już tego od niego. Popsuło się wszystko między nami, jesli w ogóle coś było... Jeszcze 2 tygodnie temu oznajmił mi, że walentynek nie obchodzi, tak jakby chciał sie usprawiedliwić prze de mna. Nie liczyłam na nic... chyba nie liczyłam. Oby przezyć niedziele 14 lutego po raz któryś samotnie. Ale nie to boli najbardziej. Najbardziej ze wszystkiego boli to, że pewnie spędzi je z kimś innym. Ale jak mówi Kasia ' Jak kochasz to pozwolisz mu odejść... '  więc pozwalam i nie walczę.

Boli mnie głowa, żołądek  i serce. Głowa od myślenia, żołądek od żygania, a sercez tęsknoty .Myśle o moim Tomku, który nie żyje już od kilku miesięcy. Żygam swoimi myślami o tym jak mogłoby być gdyby żył. Tęsknie za nim jak cholera, za Łukaszem tez ale jemu musze dać odejść. Tomek zginął z mojej winy bez względu na to co kto powie wiem, że gdybym odebrała telefon, gdybym była kiedy wbijał iglę w wielką żyłę... On w tedy by żył. Czuję sie winna ale widocznie jest mi to potrzebne.